Το μάθημα αποτελεί κλάδο του μαθήματος: "Αισθητική Αγωγή".

Το θέατρο αποτελεί μια σύνθετη έκφραση του πολιτισμού. Μέσα σ’ αυτό συνυπάρχουν αρμονικά περισσότερες μορφές τέχνης και καλλιτεχνικής δημιουργίας, όπως η Λογοτεχνία και η Ζωγραφική, η Αρχιτεκτονική και η Γλυπτική, η Μουσική και η Διακοσμητική, ο Χορός και η Μόδα. Με την εισαγωγή του ως διδασκόμενου μαθήματος στην Α΄ Λυκείου, ο μαθητής αποκτά γνώσεις και πληροφορίες, που αφορούν ιδεολογίες και πολιτισμικές αξίες οι οποίες εμφανίστηκαν σε κάποια περίοδο της ιστορίας του πολιτισμού.

Κατακτά αισθητικές εμπειρίες και πρότυπα συμπεριφοράς, που διαχρονικά εκφράζονται από τους θεατρικούς ήρωες. Παράλληλα, γνωρίζει τους τρόπους λειτουργίας του θεάτρου στη σύγχρονη κοινωνία και τους μηχανισμούς με τους οποίους δημιουργείται μια πετυχημένη θεατρική παράσταση (θεατρικός χώρος, ρόλος της κριτικής, τεχνολογία του θεάτρου), όπως επίσης και τους συντελεστές της παράστασης και το ρόλο που παίζει ο καθένας από αυτούς (σκηνοθέτης, ηθοποιός, σκηνογράφος, ενδυματολόγος, μουσικός, φωτιστής κτλ.). Τέλος, με το συνδυασμό της θεωρίας και της πράξης που επιδιώκεται σε όλη την έκταση της διδακτέας ύλης, ο μαθητής κατακτά τη δυνατότητα για καλύτερη έκφραση και επικοινωνία με το περιβάλλον του, για λειτουργική ένταξή του στην ομάδα και ανάδειξη των φανερών και λανθανουσών δυνατοτήτων του.

ΤΙΤΛΟΣ ΣΧΟΛΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ:  ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΑΣ, ΟΕΔΒ.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ:  Θ. Γραμματάς, Τ. Μουδατσάκις, Π. Τζαμαργιάς, Χ. Δερμιτζάκης.

ΔΙΔΑΚΤΕΑ ΥΛΗ:

Η διάρθρωση της ύλης γίνεται με βάση το προδιαγεγραμμένο θεωρητικό πλαίσιο αναφοράς και σκοπιμοτήτων του μαθήματος και δομείται σε ένα διπλό άξονα συντεταγμένων που υπηρετούν εξίσου το θέατρο τόσο ως "κείμενο" όσο και ως "παράσταση".

Το μάθημα έχει 12 διδακτικές ενότητες - κεφάλαια, καθένα από τα οποία διαθέτει παράλληλα μια οριζόντια διάκριση, σε:

1.  Ιστορία.

2.  Θεωρία.

3.  Δραματουργία.

4.  Θεατρική πράξη.

Κατ' αυτόν τον τρόπο ο μαθητής αποκτά γνώση και πληροφόρηση για θέματα που αφορούν την ιστορική πορεία του θεάτρου (αρχαιοελληνικό θέατρο, ελισαβετιανό θέατρο, του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, επικό θέατρο, σύγχρονο ελληνικό θέατρο), τα αντίστοιχα κείμενα συγγραφέων της εποχής (Σοφοκλής, Σαίξπηρ, Μάτεσις, Μπρεχτ, Καμπανέλλης), ζητήματα θεωρίας του θεάτρου (ο ρόλος του ηθοποιού και του σκηνοθέτη, θέατρο και κοινωνία, ο ρόλος του κοινού και η θεατρική επικοινωνία, το θέατρο ως μέσο αγωγής και παιδείας). Τέλος, δίνονται αφορμές και προτάσεις για θεατρική δραστηριότητα και πράξη (γεγονός που ανταποκρίνεται όχι μόνο στην ίδια τη φύση του θεάτρου, αλλά και στα παιδαγωγικά ζητούμενα του "νέου σχολείου") μέσα στην τάξη, κατά τη διάρκεια του μαθήματος, αλλά και έξω απ' αυτήν (αυτοσχεδιασμός, διάλογος, δραματοποίηση, θεατρικό σκετς, θεατρική παράσταση).

Τα προηγούμενα, αν και διαθέτουν ένα χαρακτήρα αυτονομίας και ολοκληρώνονται πλήρως στα πλαίσια του συγκεκριμένου μαθήματος μέσα στο προβλεπόμενο πρόγραμμα, όμως εξακτινώνονται και προς άλλα συναφή γνωστικά πεδία (διδασκόμενα μαθήματα), με τα οποία μπορεί να δημιουργήσουν δέσμη παράλληλων δραστηριοτήτων, που να οδηγούν σε σύνθετες μορφές επικοινωνίας και έκφρασης. Ενδεικτικά, μπορεί να συνδυαστούν με τα φιλολογικά μαθήματα (Γλώσσα, Κείμενα, Ιστορία), τα μαθήματα Εικαστικής Αγωγής και τη Μουσική, και να δώσουν σύνθετα αποτελέσματα, όπως κατασκευή σκηνικών και κουστουμιών για πλαισίωση θεατρικής παράστασης ή σχολικής γιορτής, δημιουργία θεατρικού δρώμενου κατά την περίοδο διοργάνωσης αθλητικών αγώνων ή πολιτιστικών δραστηριοτήτων, δραματοποίηση λογοτεχνικών κειμένων για εμπλουτισμό των μεθόδων διδασκαλίας, δημιουργία πρωτότυπης καλλιτεχνικής σύνθεσης λόγου, ήχου και εικόνας για ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση, σχολική θεατρική παράσταση και άλλα.

Σε κάθε διδακτική ενότητα θα δίνονται επίσης:

Με τη βοήθειά τους θα γίνεται εμπέδωση του μαθήματος, θα προωθείται η ενεργητική διδασκαλία και θα συμμετέχουν σ' αυτή οργανικά όλοι οι μαθητές. Θα ξεπερνιέται το "δασκαλοκεντρικό" πρότυπο και θα ενισχύεται η πρωτοβουλία των μαθητών να εκφραστούν θεατρικά και να προσεγγίσουν τόσο γνωσιο-θεωρητικά (ιστορία, θεωρία) όσο και βιωματικά - προσωπικά (πρακτικά) το θέατρο στην ολοκληρωμένη του μορφή. Τέλος, θα ικανοποιούνται ανάγκες και θα αντιμετωπίζονται με επιτυχία συγκεκριμένα ζητούμενα της σχολικής ζωής σε σχέση με πολιτιστικές δραστηριότητες, σχολικές επετείους και άλλα.